Afscheid van een zorgmonument

Huug Van Gompel overleden

Dag Huug

Ik weet het, alleen al de titel van deze post zou jou zeer sceptisch naar mij doen kijken. Je hield er niet van om op jouw verdiensten te worden aangesproken. Dit merkte ik al de eerste keer toen ik je aansprak over jouw Ridderschap in de Orde van Oranje Nassau. Je had zoiets van ‘Mooi mee genomen, maar laat ons er verder over zwijgen en gewoon verder doen‘. Je had je eigen doel, jouw eigen weg en een bijzondere gedrevenheid om die weg naar jouw doel op een persoonlijke manier te gaan. En je zou hem gaan, tot op het einde…

Ik zou het kunnen hebben over jouw eigen persoonlijke onderwijscarrière, over hoe je uitgeverij Acco voor lange tijd aan een monopolie hielp voor onderwijs- en zorgboeken, hoe je daarna een nieuwe uitdaging zocht in het oprichten van uitgeverij Garant/Maklu die al gauw uitgroeide tot een referentiepunt voor kwaliteitsvolle onderwijs- en zorguitgaven, om dan nog maar eens te herbeginnen met het unieke uitgaveconcept van uitgeverij Gompel & Svacina en dat ook al snel op dezelfde hoogte van de uitgeverijen Acco en Garant/Maklu.

Maar vandaag wil ik het hebben over de mens Huug. Want ik mocht je bij jouw voornaam noemen. Ik herinner me nog alsof het gisteren was toen je me naar Antwerpen uitnodigde om elkaar voor de eerste te ontmoeten. Je wilde me van gedachten wisselen over het LVS Vclb omdat je gehoord had dat ik er enige reserve tegen had en vroeg me of ik wilde meeschrijven aan het Groeiboek Vclb omdat het afwerken ervan stillag. Dit ging uiteindelijk niet door en je gaf me ook de reden mee – die buiten jou en de uitgeverij lag – met naam, toenaam en organisatie. Want zo was je, Huug, geen franjes, eerlijke communicatie en steeds zoekend om nieuwe mensen bij jouw levenswerk te betrekken. En toen ik dacht dat ons onderhoud over was, nam je me mee naar een Antwerps restaurant waar je duidelijk vriend aan huis was. En toen liet je me heel informeel de Mens Huug Van Gompel zien. Maar dit blijft voor altijd onder ons.

Huug, jij was voor mij de man die enorm veel respect had voor wat ik probeerde te doen met mijn Nieuwsbrieven, mijn boekenblogs en ander initiatieven en me aanmoedigde om daar vooral mee door te gaan. Je herkende in mij diezelfde gedrevenheid die jou zo eigen was. Toen ik na een lange stilteperiode weer aan mijn boekenblog begon, was jij de eerste om jouw appreciatie daarvoor uit te spreken.

De laatste keer dat ik je uitgebreid sprak was aan het Monument van Albert 1 in Nieuwpoort. Buiten, in de vrieskou. Ik had juist het vernieuwde museum bezocht toen jij er aankwam om hetzelfde te doen. We spraken over alles behalve onderwijs. En in mijn passie voor de eerste wereldoorlog zag jij al onmiddellijk een uitgave voor een meer overkoepelende reisgids. Pas toen andere mensen zich duidelijk begonnen te ergeren omdat we de parking blokkeerden, gingen we weer onze eigen weg.

Huug, je zal me altijd bijblijven als de echte Heer – je ze bestaan nog – die je was en jouw nagenoeg onberispelijke algemeen Nederlands. Maar ook als de man die vanuit zijn gedrevenheid heel scherp uit de hoek kon komen als een vraag hem niet beviel of een opmerking hem ergerde. Maar je reageerde dan altijd op de vraag of de opmerking en niet op de persoon. Eens het onderwerp van de baan, werd je weer de minzame man die ik kende.

Huug, gewoon dankjewel omdat ik je mocht kennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.